يك وقت هايى بايد خودت را به بيخيالى بزنی بيخيال تمام ادم هايى كه دوستت ندارند بيخيال تمام كار هايى كه مى خواستى بشود ولى نشد بيخيال تمام ركب هايى كه خوردى بيخيال هر كس كه امروز وارد زندگيت شد و فردا رفت بيخيال تلاش هاى بى نتيجه ات دوست داشتن هاى بى ثمر ات وقتى كسى دوستت ندارد اصرار نكن وقتى كسى برايت وقت ندارد خودت را به زور در برنامه هايش جا نده وقتى كسى نمى خواهد تو را ببيند پا پيچش نشو زندگى همين است شايد تو براى همه وقت بگذارى ولى قرار نيست همه دوستت داشته باشند و برايت وقت داشته باشند شايد بهانه هايشان براى فرار تو را قانع نكند ولى به قول بكت: "گاهى فقط بايد لبخند بزنى و رد شوى بگذار فكر

بوی یلدا را میشنوی؟ انتهای خیابان آذر ... باز هم قرار عاشقانه پاییز و زمستان . قراری طولانی به بلندای یک شب. شب عشق بازی برگ و برف ... پاییز چمدان به دست ایستاده ! عزم رفتن دارد .... آسمان بغض میکند .... میبارد. خدا هم میداند عروس فصل ها چقدر دوست داشتنیست ... دقیقه ای بیشتر مهلت ماندن میدهد آخرین نگاه بارانی اش را به درختان عریان میدوزد دستی تکان میدهد .... قدمی برمیدارد سنگین و سرد کاسه ای آب میریزم پشت پای پاییز ... و... تمام میشود . پاییز ای آبستن روزهای عاشقی ، رفتنت به خیر ... سفرت بی خطر . نوشته شده در پنجشنبه بیست و پنجم آذر ۱۳۹۵ساعت 13:13 توسط سعید|

وقتى می شود دقایق عمرت را با آدم هاى خوب بگذرانى، چرا باید لحظه هایت را صرف آدم هایى کنى که با دل هاى کوچکشان مدام درگیر حسادت ها و کینه ورزى هاى بچه گانه اند ... یا مدام براى نبودنت... براى خط زدنت تلاش مى کنند؟... نه! همیشه جنگیدن خوب نیست!... من همیشه جنگیده ام تا چیزى را عوض کنم... اما این روزها فهمیده ام که با آدم هاى کوته نظر نباید جنگید... فهمیده ام براى اثبات دوست داشتن نباید جنگید... براى به دست آوردن دل آدم ها نباید جنگید... براى اثبات خوب بودن نباید جنگید...این روزها نسخه فاصله گرفتن را مى پیچم براى هر کسى که رنجم مى دهد... از آدم هایى که زیاد دروغ مى گویند... فاصله می گیرم... از